Сінтаксіс Купалавай «Паўлінкі»: матэрыял да «Слоўніка сінтаксічных архаізмаў»

Abstract

Мова твораў Янкі Купалы адлюстроўвае агульныя працэсы фарміравання беларускай літаратурнай мовы. Гэта і не выпадкова, бо Пясняр – не проста яе носьбіт, а адзін з асноўных стваральнікаў. Яго творы – узор для многіх пакаленняў беларускіх пісьменнікаў «пераўтварэння» народнай мовы ў літаратурную, унармаваную, кадыфікаваную. П’еса «Паўлінка», напісаная ў 1912 г., з’яўляецца яскравым прыкладам таго, якой была беларуская літаратурная мова на пачатку XX ст. – у перыяд яе фарміравання і ўнармавання. У артыкуле адлюстраваны адметныя сінтаксічныя архаізмы, многія з якіх мэтазгодна разглядаць як «патэрны эпохі», бо яны маюць месца ў мастацкай літаратуры і публіцыстыцы адпаведнага перыяду